Quin.tv

Penso que sendo Galiza unha zona costeira, onde tres das catro provincias limitan co mar deberiamos pensar mais nel, deberiamos explotar os portos pesqueiros para facilitar o traballo dos mariñeiro, eu persoalmente coñezo o porto de Baiona e está repleto de embarcacións de recreo, que tamén está ben porque o turismo da diñeiro, pero penso que o mariñeiro está moi abandonado, falo como fillo dun que o foi toda a vida. Galiza debería ser pioneria nesta area.

Penso que se está procedendo a unha nova maneira de explotar as nosas rías e litoral, empregando técnicas de cultivos mariños. Pode ser, sen dubida, unha boa maneira de obter beneficios do mar, pero a min paréceme que se esta facendo cos peores métodos:

Grandes inversións financeiras, poucos postos de traballo, tecnoloxías orientadas unicamente o máximo rendemento financeiro sen preocupación polas entornas naturais e sociais...

Creo e preciso normalizar as concesións de explotacións, baixo os seguintes conceptos:

Finanzamento público, orientada a favorecer non só unha recuperación do capital e capitalización dos beneficios, senón pensada para un desenrolo económico das persoas, dos pobos e respectando os entornes naturais.

Tecnoloxías próximas as maneiras artesanais, fuxindo da tabulación de especies en recunchos reducidos e fora do entorno propio de cada especie, o que supón menos man de obra, mais tratamentos fitosanitarios, que con unha alimentación forzada e moitas veces inadecuada, resulta moito mais caro que a man de obra que se aforra, supoñendo menos calidade do producto e mais deterioro do entorno.

Estudio e valoración do uso de bateas de fondo, arrecifes artificiais, preparación de hábitat axeitados as especies autóctonas, conxugándose co deseño de novas artes extractivas mais eficaces en canto menos danos colaterais e unha mellor conservación das especies.

Propiedade colectiva das explotacións, para aquelas persoas que pola súa profesión ou proximidade, podan participar no proceso.

Tutela da administración, garantindo a calidade dos productos, a transparencia dos intermedarios, e os dereitos das persoas.

Non esquezamos que a extratexia da “industria” basease non só no beneficio da súa actividade directa, senón tamén dos rendementos que lle saca contratando outros servizos que de algunha maneira van a engrosar os beneficios dos que poñen o capital. Así os gastos laborais se substitúen por gastos en alimentos prefabricados. Os salarios benefician os traballadores, a merca de pensos beneficia a unha empresa que rende dividendos a quizá o mesmo financeiro que puxo en marcha a explotación.